"เจ้าหมีขี้เกียจ! บันดัล ตื่นเดียวนี้"
แม่หมีดำพยายามปลุกลูกหมีดำ
"อา...อืมมมม"
บันดัลหาวพร้อมกับบิดขี้เกียจ
"บันดัล ถึงฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นแล้ว ไปข้างนอกกัน"
บันดัลจับมือของแม่พร้อมกับออกไปนอกถ้ำ
"มือของแม่ใหญ่ ทำไมมือหนูเล็กจัง"
บันดัลกล่าว
"สักวันก็จะใหญ่เหมือนมือแม่เวลาลูกโตขึ้น"
"จริงรึเปล่า ลายเสี้ยวจันทร์ก็จะใหญ่ขึ้นด้วยหรือเปล่า"
"แน่นอน จะใหญ่ขึ้นเหมือนของแม่นี่แหละ"
ในป่าเต็มไปด้วยดอกไม้ที่สวยงาม
ผีเสื้อบินไปรอบๆบันดัล
"สวัสดี หนูชื่อบันดัล"
บันดัลกล่าวทักทายพร้อมเดินตามผีเสื้อไป
ขณะที่เดินตามอยู่ บันดัลก็มาหยุดอยู่หน้าต้นไม้ต้นหนึ่ง
"แม่ หนูอยากปีกต้นไม้ต้นนี้"
"ลองดูสิ อย่ากลัว"
บันดัลเริ่มปีขึ้นไปบนต้นไม้อย่างกล้าหาญ
"ไม่นะ!"
บันดัลตกลงมาจากต้นไม้
บันดัลรู้สึกดีขึ้นหลังจากได้ยินคำชมจากแม่
"แม่ ดูสิ! หนูปีขึ้นมาจนสุดเลย"
"ดีมาก บันดัล!"
แม่หมียิ้มด้วยความชื่นชม
บันดัลมีความสุขที่ได้อยู่กับแม่
"เป็นอะไรไปรึเปล่าบันดัล"
แม่หมีถามด้วยความเป็นห่วง
"หนูจะลองดูใหม่นะ"
"ลูกเป็นหมีที่กล้าหาญมาก"
จากนั้นก็มีหมู่ป่าตัวใหญ่วิ่งมาทางบันดัล
"แฮ่!"
บันดัลรู้สึกกลัวจึงหลับตา
"บันดัลปีนขึ้นมาบนยอดไม้สิ!"
แม่หมีตะโกน
แม่หนียกสองขาหน้าไปทางหมูป่า
จากนั้นหมูเป่าก็กลัวแล้ววิ่งหายไปในป่า
"หนูปีนขึ้นมาบนยอดไม้ตามแม่สั่งแล้ว
หนูไม่กลัวเลย"
"ลูกชายที่กล้าหาญของฉัน! แม่ภูมิใจ
ในลูกจริงๆ"
แม่หมีกล่าวพร้อมกับกอดบันดัลไว้แน่น
ดวงอาทิตย์สาดแสงร้อนแรง ในขณะที่จั๊กจั่นพากันร้องระงม นี่เป็นฤดูร้อนที่ร้อนมากเลยล่ะ
บันดัลไปที่แม่น้ำกับแม่
"น้ำเย็นจังเลย!"
บันดัลสาดน้ำเล่น
"เย็นจัง! บันดัล หยุดนะ!"
บันดัลเล่นสนุกกับแม่ของตน
พอถึงฤดูใบไม้ร่วง ต้นไม้สีเขียวก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงและเหลือง
บันดัลซ่อนตัวอยู่ในใบไม้ที่ร่วงลงมาแล้วกลิ้งไปรอบๆ
"แม่ ดูสิ!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เจ้าหมีจอมซน!"
แม่หมียิ้ม
"บันดัล ไปกินลูกโอ๊คกับเพื่อนๆของเราในป่าดีมั้ย"
ป๊อก! เสียงลูกโอ๊คหล่นลงมาบนศีรษะของบันดัล
บันดัลเคี้ยวลูกโอ๊คอย่างเอร็ดอร่อย
แรคคูนก็ชอบกินลูกโอ๊คเช่นกัน
และกระรอกบินก็ชอบเหมือนกันด้วย
ลูกโอ๊คมีรสอร่อย ยิ่งเวลากินกับเพื่อนๆด้วยแล้ว
"ลูกหนึ่งสำหรับแม่ อีกลูกสำหรับบันดัล!"
รสชาติอร่อยมากเวลาที่กินกับแม่
วันหนึ่งบันดัลถามแม่ขณะตัวสั่นด้วยความหนาวว่า
"หนาวจังเลย...แม่ทำไมถึงหนาวอย่างนี้"
"หนาวมากเหรอจ้ะ มาให้แม่กอดสิ
ที่หนาวก็เพราะว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึงน่ะสิ"
แม่หมีนำอาหารที่บันดัลชอบมามากมาย
"เราต้องกินให้เยอะๆก่อนฤดูหนาวจะมาถึง"
"ต้องกินทั้งหมดเลยเหรอ"
บันดัลถามด้วยความประหลาดใจ
"หมีดำอย่างเราต้องนอนหลับเป็นเวลานานในช่วงฤดูหนาว"
บันดัลกับแม่กินทั้งลูกสน วอลนัท ลูกโอ๊คและองุ่นป่า
ท้องของแม่หมีบวมโตไม่ต่างจากบันดัล
บันดัลกับแม่ย้ายไปยังถ้ำที่อบอุ่นเพื่อหลบซ่อนตัวระหว่างฤดูหนาว
"ฮ้าว! แม่ หนูง่วงแล้ว"
บันดัลขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่
"แม่ เมื่อไหร่ฤดูใบไม้ผลิจะมาถึงซะที"
"เราจะได้ไปปิคนิคที่แม่น้ำหลังจาก หนึ่ง สอง สาม สี่... 100 วัน
ฝันดีนะจ้ะบันดัล"
เปรี๊ย! เปรี๊ย! เปรี๊ย!
หิมะที่เริ่มละลายทำให้ผ้าห่มใบไม้แห้งของบันดัลเปียกไปหมด
แค้ก แค้ก!
แม่หมีตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงไอของบันดัล
"บันดัลมีไข้ แย่แล้ว"
แม่หมีรู้สึกกังวลกับการป่วยของบันดัลมาก
แม่หมีออกไปนอกถ้ำเพื่อหาใบไม้แห้งมาให้กับบันดัล
ด้านนอกลมแรงมาก
"ต้องไปที่ภูเขานั่นถึงจะได้ใบไม้แห้ง"
แม่หมีลื่นล้มบริเวณหุบเขาที่มีแต่น้ำแข็ง
เธอไม่สามารถทรงตัวได้บนหน้าผาที่แสนจะอันตราย
แต่แม่หมีกลับมีกำลังใจอีกครั้งเมื่อนึกถึงลูก
บันดัลปิดคลุมตัวเองด้วยใบไม้แห้งชุดใหม่ แล้วนอนหลับอีกครั้ง
"เรียบร้อยแล้ว สบายใจจัง"
แค้ก แค้ก! แต่คราวนี้แม่หมีกลับเป็นไข้แทน
"บันดัลที่รัก หลับให้สบายนะลูก"
บันดับอยู่ในอ้อมกอดของแม่ ตาของแม่หมีสะท้อนเป็นประกายจากน้ำตาที่ไหลลงมา
เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง แสงอาทิตย์ก็ส่องมาที่บันดัล บันดัลจึงลืมตาขึ้น
"ฮ้าว หลับสบายจิงๆ! แม่ ตื่นเถอะ"
แต่แม่หมีไม่ยอมตื่น ดูเหมือนแม่จะเหนื่อยมาก
"แม่ แม่! ถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว! ตื่นเร็ว!"
บันดัลร้องเรียกแม่หลายครั้งแต่แม่ก็ไม่ขยับ
"แม่ แม่ ทำไมถึงไม่ตอบ"
ในวันที่แม่หมีเสียชีวิต บันดัลไม่ยอมทิ้งแม่ไปไหน
บันดัลอยู่ตามลำพังแล้วในตอนนี้ และคิดถึงแม่มาก
"แม่ แม่ หนูคิดถึงแม่"
จากนั้นเขาก็มองเห็นจันทร์ครึ่งดวงบนฟ้า
"โอ๊ะ จันทร์ครึ่งดวง ดูเหมือนแม่เลย!"
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแม่
"บันดัลลูกรัก แม่จะอยู่ในใจของลูกเสมอ"
"หนูรักแม่นะ แม่ไม่ต้องกังวล!
หนูจะเป็นหมีดำที่กล้าหาญ"