กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
สวรรค์มักเกิดเหตุการณ์ปั่นป่วนอยู่เสมอ
ทั้งหมดนี้ก็เพราะมีตัวก่อกวน
เจ้าแห่งสวรรค์รู้สึกไม่พอใจมากและตะโกนเสียงดังว่า
"นำเจ้าตัวก่อกวนมาเดี่ยวนี้!"
เจ้าแห่งสวรรค์จับบรรดาตัวก่อกวนในสวรรค์มาได้
ลีกูรยองทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายเนื่องจากคำโกหก
เจียวปาลกีล้มต้นพีชทุกต้นหลังจากเมาสุรา
ซองฮางจาล้อเลียนบรรดาภูติโดยทำหุ่นไล่กาที่ดูเหมือนเจ้าแห่งสวรรค์
ซาฮวาซังฆ่าปลาในสระของเจ้าแห่งสวรรค์
และแดดังซาบูทำให้คนตายเป็นจำนวนมากในวันเดียวกัน
ไม่ยุติธรรมเลยที่บางคนตายก่อนส่วนบางคนตายทีหลัง
พวกภูติจะต้องโง่มากๆถึงถูกหุ่นไล่กาหลอกได้ง่ายๆ
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าต้นไม้จะถูกดึงให้ล้มได้ง่ายขาดนี้
ไม่รู้นี่ว่าปลาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีน้ำ
ฉันมีสองปาก เลยไมรู้เหมือนกันว่าปากไหนที่โกหก
ในขณะเดียวกันก็ปรากฏวิญญาณชั่วร้ายชื่อซองขึ้นมุมหนึ่งของสวรรค์
ซองไล่ทำร้ายผู้คนไปทั่ว
ซองดูน่ากลัวและทุกคนก็ต่างเกรงกลัวเขา
ผู้คนต่างภาวนาขอให้สวรรค์ลงโทษซอง
หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่หลายวัน เจ้าแห่งสวรรค์ก็มีความคิดดีๆขึ้นมา
"ใช่แล้ว!"
จากนั้นก็เรียกกลุ่มตัวก่อกวนมา
"หากเจ้านำตัวซองมาให้เราได้ใน 10 วัน เราจะยกโทษให้สำหรับบาปกรรมของพวกเจ้า"
แดดังซาบูจึงพากลุ่มตัวก่อกวนไปจับตัวซอง
แต่พวกเขากลับถูกซองทำร้ายแทน
"ซองน่ากลัวจริงๆ"
"ใช่แล้ว! เขายังรวดเร็วมากอีกด้วย”
"เขาแข็งแกร่งมาก!"
ตัวก่อกวนต่างโอดครวญ
"เงียบก่อน!
ฉันเชื่อว่าต้องมีวิธี"
แดดังซาบูตวาดใส่เพื่อน
แดดังซาบู
เข้าไปที่ห้องสมุดบนสวรรค์ เขาอ่านหนังสือนานถึง 3 วัน
โดยไม่กินหรือนอน
"ใช่แล้ว นี่แหละ!"
แดดังซาบูเรียกทุกคนมา
"ลีกูรยองเจ้ามีปากสองอัน
ให้ฝึกทำเสียงสองเสียง
ซาฮวาซัง เจ้าควบคุมน้ำได้
จงเติมน้ำในอ่างสัมฤทธิ์
เจียวปาลกี เจ้าเป็นคนแข็งแรง
จงทำว่าวและอ่างสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่
ซองฮางจา เจ้าเป็นคนมีทักษะ
จงทำเชือกยาว 999 ฟุต
เชือกจะต้องทำจากต้นละหุ่ง
ห้ามใช้ต้นไม้อื่นเด็ดขาด
เข้าใจมั้ย"
ลีกูรยองจึงไปฝึกพูดสองเสียง
เจียวปาลกีก็ทำว่าวและอ่างสัมฤทธิ์
ส่วนซาฮวาซังก็เติมน้ำในอ่าง ทางด้านซองฮางจา
ก็ออกไปค้นหาต้นละหุ่ง
เขาลอกเปลือกไม้จากต้นละหุ่งและเริ่มทำเชือก
หลังผ่านไปครู่หนึ่งเชือกก็เริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ
แต่เปลือกไม้ยาวไม่ถึง 999 ฟุต
"มาเสียเวลาอย่างนี้ไม่ได้"
ซองฮางจาจึงใช้ต้นแอนเจลิก้าทำเชือกส่วนที่เหลือ
"ดูก็เหมือนๆกัน ไม่มีใครรู้หรอก"
ซองฮางจาบ่นกับตัวเอง
ซองลงมาบนโลกในเวลากลางคืน
แต่เขาได้ยินคนพูดถึงเขา
"จริงรึเปล่า มีปีศาจที่น่ากลัวกว่าซองอีกเหรอ"
"ใช่แล้ว ฉันเห็นมาแล้ว"
ลีกูรยองแอบอยู่ด้านหลังก้อนหิน
"แล้วอยู่ที่ไหนล่ะ
"ด้านในอ่างสัมฤทธิ์ใบใหญ่บนภูเขานั่น"
แต่ซองไม่ได้ใส่ใจอะไร
ครั้งนี้ เจียวปาลกีเริ่มทำหน้าที่หยุดซองบ้าง
"เรามาสู้กันใหม่ดีกว่า"
เจียวปาลกีกระโดดใส่ซอง
แต่เจียงปาลกีก็ไม่สามารถเอาชนะได้
"ฮ่า ฮ่า! ไม่ว่าแกจะแข็งแรงสักเท่าไร
ก็เอาชนะปีศาจในอ่างสัมฤทธิ์ไม่ได้หรอก"
เจียงปาลกีกล่าว
ท้ายที่สุดซองก็เริ่มสงสัยเกี่ยวกับปีศาจตัวนี้
พอซองผ่านมาถึงอ่างสัมฤทธิ์
"แฮ่!"
ซาฮวาซังทำเสียงแปลกๆพร้อมกับสั่นอ่างสัมฤทธิ์ไปด้วย
ซองเข้าไปที่อ่างอย่างช้าๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น
จากนั้นก็มองเข้าไปด้านใน
"ไม่นะ!"
ซองรู้สึกแปลกใจและรู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งไปหมด
เขามองเห็นหน้าตนเองสะท้อนมาจากอ่างสัมฤทธิ์
จากนั้นซองฮางจาก็เหวี่ยงเชือกออกมาอย่างรวดเร็ว
ซองหนีไม่ได้แล้วคราวนี้
เชือกที่ทำจากต้นละหุ่งรัดปีศาจร้ายไว้ไม่ให้ขยับไปไหน
ในวันที่ 10 กลุ่มตัวก่อกวน
ก็สามารถมัดตัวซองไว้บนว่าวได้แล้วส่งขึ้นไปบนสวรรค์
แต่แย่แล้ว!
เชือกเกิดขาดขึ้นมา
เพราะอย่างนั้น ซองจึงหนีไปได้
"ไม่นะ!"
แดดังซาบูรู้สึกตกใจมากและถามซองฮางจาว่า
"ซองฮางจา นายทำอะไรไปเนี่ย!"
จากนั้นซองฮางจาก็พึมพำกับตัวเอง
"ก็ได้ยินว่าใช้เปลือกต้นแอนเจลิก้า..."
กลุ่มตัวก่อกวนปล่อยซองหลุดหนีไปได้ พวกเขาจึงรีบซ่อนตัว
มีข่าวลือว่าซองยังอยู่ในแถวๆนั้น
แต่เขาระวังตัวมากกว่าเดิม
เพราะพวกตัวก่อกวนอาจจับเขาได้อีก
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกตัวก่อกวนต่อจากนี้ล่ะ
เจ้าแห่งสวรรค์จับกลุ่มตัวก่อกวนมาและลงโทษพวกเขาทั้งหมด
ตอนนี้พวกเขาจึงมีหน้าที่ปกป้องผู้คนจากซองบนหลังคาของพระราชวัง