Эртээ урьд цагт гэнэ ээ.
Тэнгэрийн оронд амар тайван өнгөрдөг өдөр гэж байдаггүй байв.
Дэггүй Очогүни нараас болоод л тэр.
Тэнгэрийн хаан маш ихээр уурлан чангаар хашгирав.
"Муу Очогүни нарыг одоохон барьж авчир!"
Тэнгэрийн хаан Очогүни нарыг бүгдийг нь бариулав.
Игүрюун Худал яриагаараа тэнгэрийн орныг бусниулсан гэм.
Жопалгье Архи ууж тэнгэрийн орны тоорын модыг юу ч үгүй булгалж хаясан гэм.
Суна-хэжа Тэнгэрийн хаантай яг адилхан мануухай хийж дагинасаар даажигнасан гэм.
Са-хуасан Цөөрөмд байсан тэнгэрийн хааны хайртай загасыг бүгдийг нь алж устгасан гэм.
Дэдансабү Хүмүүсийн үхэх өдрийг адилхан болгож дэггүйтсэн гэм.
Хэн нэг нь эрт үхэж, хэн нь сүүлд үхээд эрх тэгш биш байгаа биз дээ?
Мануухайнд хууртдаг дагинас л тэнэг байхгүй юу.
Тоорын мод тэгж амархан булгарна гэж яаж мэдэх вэ.
Загас усгүй бол үхдэг гэдгийг үнэхээр мэдээгүй.
Хоёр амтай болохоор аль нь худлаа хэлж байгааг мэдэх аргагүй шүү дээ.
Харин тэнгэрийн хязгаарт Суна гэдэг хорон санаат чөтгөр амьдардаг байв.
Суна дөрвөн зүг найман зовхист тэнүүчлэн хүмүүсийг хорлодог байв.
Тэр маш хорлонтой нэгэн байсан тул бүгд түүнээс айдаг байлаа.
Хүмүүс Суна чөтгөрийг нэг сайн хашрааж өгөөч гэж тэнгэрт мөргөн гуйж гэнэ ээ.
Тэнгэрийн хаан хэдэн өдөр хэдэн шөнө бодож бодож нэг арга олов.
"Яг зөв!"
Тэгээд Очогүни нарыг дуудав.
"Арван өдрийн дотор Суныг барьж ирэх юм бол та нарын гэмийг уучлая."
Дэдамсабү Очогүни нарыг дагуулан Суныг барихаар явав.
Гэвч барих нь байтугай зөндөө чадуулав.
"Суна үнэхээр аймаар юм аа, тээ?"
"Харин тийм! Бас тэгээд их хурдан."
"Бас их хүчтэй."
Очогүни нар бүгд л нэг нэг юм хэлэв.
"Бүгдээрээ чимээгүй байцгаа!
Ямар нэг арга байх л ёстой."
Дэдамсабү уурлан хашгирав.
Дэдамсабү
тэнгэрийн номын санд очив. Хоол ч идэлгүй, нойр ч авалгүй
дөрвөн өдөр дөрвөн шөнө ном уншиж гэнэ.
"Энэ байна!"
Дэдамсабү бүгдийг дуудав.
"Игүрюун, чи хоёр амтай юм чинь
өөр хоолойгоор дуугарах дасгал хий.
Са-хуасан, чи усыг захирдаг юм чинь
хүрэл савыг усаар хальтал дүүргэ.
Жопалгье, чи хүчтэй юм чинь том
цаасан шувуу, хүрэл сав хий.
Суна-хэнжа, чи гарандаа уртай юм чинь
есөн зуун ерөн есөн төө урттай олс хий.
Харин заавал ом модоор
хийх ёстой шүү. Өөр модоор хийж огт болохгүй!
Ойлгов уу?"
Игүрюун өөр хоолой гаргах дасгал хийв.
Жопалгье бамбай цаасан шувуу, хүрэл сав хийв.
Са-хуасан хүрэл савыг хальтал нь усаар дүүргэв.
Харин Суна-хэнжа энд тэнд орж оролцож явсаар хилээн хожуу ом мод олж авахаар явж гэнэ.
Суна-хэнжа ом модны хальсыг хуулан олс эрчилж эхлэв.
Эрчлэн ороон суутал тэр дороо урт олс бэлэн болов.
Гэтэл есөн зуун ерөн есөн тоо болоход ом модны хальж жаахан дутчихаж гэнэ.
"За за яршиг."
Суна-хэнжа хажуудаа байсан дүрөп модоор үлдсэнийг нь эрчилж орхив.
"Яг адилхан юм чинь хэн мэдэв гэж."
Суна-хэнжа амандаа бувтнав.
Шөнө болоход Суна газар бууж ирэв.
Гэтэл хаанаас ч юм түүний тухай ярих сонсогдов.
"Нээрээ юу? Сунаас аймшигтай чөтгөр байна гэж үү?"
"Тийм ээ, би харсан гээд байхад."
Игүрюун хадны ард орчихсон ярьж байгаа нь тэр байлаа.
"Тэр чинь тэгээд хаана байгаа юм бэ?"
"Тэр уулын цаана том хүрэл саван дотор байгаа."
Гэвч Суна огт тоосонгүй өнгөрөөд явчихав.
Тэгтэл Жопалгье Сунын өмнүүр хөндөлсөв.
"Хоёулаа дахиад нэг үзэлцье."
Жопалгье Суна руу үг сүггүй дайран довтлов.
Гэвч удалгүй тэрийн уналаа.
"Хн! Чи хичнээн хүчтэй байлаа гээд
тэр хүрэл саван дотор байгаа чөтгөрийг дийлэхгүй л дээ."
Жопалгье аахилж амьсгаадан хэлэв.
Тэгтэл ч Суна хүрэл тогоон дотор байгаа гэх чөтгөрийг сонирхож эхлэв.
Суна хүрэл савны хажуугаар өнгөрч явах тэр мөчид
Са-хуасан "Крр!"
гэсэн сонин дуу гарган, хүрэл тогоог учир зүггүй хөдөлгөв.
Суна ихэд сониучирхан хүрэл сав руу аажуухан ойртож очив.
Тэгээд дотогш өнгийн харав.
"Ээ яана аа!"
Суна давхийн цочоод хамаг бие нь хөшиж орхив.
Хүрэл тогоонд туссан өөрийн царайгаа хараад тэгтлээ цочсон хэрэг.
Тэр үед нуугдан сууж байсан Суна-хэнжа бушуухан олсоо шидэж гэнэ.
Суна өчүүхэн төдий ч хөдөлж чадсангүй.
Ом модоор хийсэн олс хорон санаатай чөтгөрийг хөдөлгөөнгүй болгодог юм байж.
Очогүни нар арав дахь өдөр болоход
Суныг цаасан шувуунд хүлээд тэнгэр лүү нисгэв.
Гэтэл юу болсон гээч.
Тун ч удалгүй олс нь түг гээд тасарчихав.
Тэр завсар Суна холоос хол зугтаачихаж гэнэ.
"Баларсан шүү, баларсан."
Дэдамсабү ихэд цочин Суна-хэнжагаас асуув.
"Суна-хэнжа, чи юу хийх нь энэ вэ?"
Тэгтэл Суна-хэнжа гонгиносон дуугаар
"Үгүй, дүрөп модны хальс жаахныг хэрэглэсэн юм..." гэв.
Суныг алдсан Очогүни нар далдын далд нуугдацгааж гэнэ.
Суна одоо ч гэсэн хаа нэгтээ явж байдаг гэсэн.
Гэхдээ өмнөх шигээ хамаагүй загнахаа больжээ.
Очогүни нар дахиж зальдаад барьчихаж юуны магад.
Очогүни нар яасан бэ гэж үү?
Тэнгэрийн хаан бүгдийг нь барьж авчраад шийтгэсэн гэдэг.
Ордны дээврийн буланд авирч суугаад Сунаас хүмүүсийг хамгаалахыг тушаажээ.