กาลครั้งหนึ่งตากับยายอยู่ด้วยกันในบ้านบนเขาอันห่างไกล
ตาทำงานในไร่
สวนยายเป็นช่างทอผ้า
เมื่อใดที่ตากลับจากไร่
ยายก็จะขอให้แกเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟัง
แต่ตาไม่รู้จักนิทานสนุกๆ เลย
วันหนึ่งยายก็คิดขึ้นได้
นางยื่นผ้าฝ้ายให้แก่ตาพับหนึ่ง
ซึ่งนางบรรจงทออย่างปราณีตที่สุด
"ที่รัก
โปรดไปที่ตลาดแล้วนำผ้านี่ไปแลกกับนิทานสนุกๆ สักเรื่อง"
"เอ...แล้วตาจะแลกกับนิทานยังไงดีละ"
"ตาก็ลองเอาผ้านี่ไปขายแลกนิทานสิ"
ตาจึงแบกผ้าฝ้ายผืนนั้นขึ้นหลังแล้วเอาไปที่ตลาด
ตาไปนั่งแอบอยู่มุมหนึ่งของตลาดเพื่อรอลูกค้า
"ผ้านี่ราคาเท่าไหร่จ๊ะ"
ผู้หญิงที่เดินผ่านมาแวะถาม
"คิดเท่ากับนิทานหนึ่งเรื่อง"
"อะไรนะ"
"ตาจะขายมันแลกกับนิทานสนุกๆ หนึ่งเรื่อง"
ผู้หญิงคนนั้นนึกว่าคุณตาล้อเล่น
นางก็เลยฮึดฮัดเดินจากไป
ต่อมาก็มีชายเคราครึ้มเดินเข้ามาหา
"นี่ตา
ขายผืนละเท่าไหร่ละ"
"ตาจะขายผ้าแลกกับนิทานสนุกๆ สักเรื่อง"
"ว่าไงนะ"
"ตาบอกแล้วนี่ว่าจะแลกกับนิทานสนุกๆ สักเรื่อง"
ชายเคราครึ้มโมโหเลยเดินจากไปอีกคน
จากนั้นก็มีคนอื่นๆ แวะเข้ามาบ้าง
แต่ก็ไม่มีใครซื้อผ้าฝ้ายทอผืนนั้น
ตกเย็นทุกคนก็กลับบ้าน
ตลาดวายไม่มีผู้คน
เพราะยังไม่มีนิทานไปเล่าให้ยายฟัง
ตาจึงเริ่มกังวล
ได้แต่เดินหงอยๆ กลับบ้าน
มาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
ก็เห็นชาวนากลุ่มหนึ่งพักผ่อนใต้ร่มไม้
"นั่นตาแบกอะไรมารึ"
ชายจมูกแดงถาม
"ผ้าฝ้ายหนึ่งพับ"
"ทำไมถึงแบกมาอย่างนั้นล่ะ"
"ตาพยายามจะขายมัน"
"ขายเท่าไหร่ล่ะ"
"ฉันไม่ต้องการเงินหรอก ขอแค่นิทานสนุกๆ ก็พอ"
ชาวนางงอยู่พักหนึ่ง
แต่แล้วก็คิดขึ้นได้
"ผมขอซื้อเอง"
คุณตาจ้องมองชายจมูกแดง
ทันใดนั้น
ก็มีนกกระสาใหญ่กระพือปีกพับๆ ร่อนถลาลงตรงทุ่งนาใกล้ๆ พวกเขา
เห็นดังนั้นชาวนาก็เอ่ยขึ้นพลางตบหัวเข่าฉาดๆ
"มันกำลังร่อนถลา"
คุณตาก็ทวนคำและทำท่าตามที่ชาวนาพูดจะได้ไม่ลืม
"มันกำลังร่อนถลา"
นกกระสาที่ร่อนลงก็เริ่มย่างเข้ามา
"มันกำลังย่างเข้ามา"
จากนั้นนกกระสาก็เริ่มคุ้ยเขี่ยดิน
"มันกำลังซุกไซ้"
นกกระสามองเห็นหอยทาก
ในหนองก้นแปลงข้าว
จึงจิกลงไปและกินหอยตัวนั้น
"กำลังจิกกิน"
ทันใดนั้นชาวนา
ก็ปรบมือและตะโกน
"นี่แก"
ตาก็เลียนแบบ
"นี่แก"
เจ้านกกระสาตกใจเซถลาแล้วก็บินหนีไป
"มันกำลังบินจากไป"
"เป็นอันจบ"
"โอ้ สนุกจริงๆ ขอบคุณๆ"
ตาก็มอบม้วนผ้าฝ้ายให้แก่ชาวนาจมูกแดงด้วยความยินดี
แล้วก็รีบกลับบ้าน
กว่าตากลับถึงบ้านก็งดึกมากแล้ว
คุณยายที่กำลังรอคอย
ก็กล่าวทักอย่างยินดี
"ว่าอย่างไรจ๊ะที่รัก
ตาเอาผ้าของฉันไปแลกกับนิทานสนุกๆ แล้วใช่ไหม"
นางเดินเข้าไปในห้องแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับตา
เพราะต้องการฟังนิทานเป็นอย่างยิ่ง
ตากระแอม
"อะแฮ่ม!
จากนั้นก็เริ่มเล่า
เวลาเดียวกันนั้น
ก็มีเงาดำตะคุ่มๆ
กระโดดข้ามรั้วเข้าไปในสวน
มันคือโจรนั่นเอง
ตาเริ่มเล่าเรื่องเสียงดัง
เรื่องทีชาวนาเล่าให้ฟัง
"มันกำลังร่อนถลา"
ยายก็ทวนคำ
"มันร่อนถลา"
ขโมยตกใจเสียงของคนทั้งสอง
จึงแอบย่องย่างยาวๆ ไปทางห้องครัว
"มันย่างมาแล้ว"
เจ้าขโมยหัวใจเต้นแรง มันเริ่มเบี่ยงตัวเข้าไปหลบในครัว
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากในห้อง
"มันกำลังแอบเข้าไป"
เจ้าขโมยเจอข้าวตังแห้งติดก้นหม้อ
บนเตาถ่านที่ติดไฟทิ้งไว้
เขาจึงหยิบขึ้นมาและลงมือกิน
เพราะเขากำลังหิวโซ
"กำลังกัดกิน"
ทีนี้เจ้าขโมยก็กลัวจนตัวสั่น
เพราะมันคิดว่ามีคนกำลังแอบมองอยู่
ทันใดนั้นเสียงตาก็ตะโกนมาจากในห้องอีกครั้ง
"นี่แก"
ยายทวนคำ
เจ้าขโมยได้ยินดังนั้นก็รีบแจ้นหนีออกจากบ้านไปสุดชีวิต
คราวนี้ทั้งตาและยายก็พูดพร้อมกันด้วยเสียงอันดัง
"มันกำลังจากไป"
เจ้าขโมยกลัวมากจึงวิ่งหนีไปไกลลิบ
แต่สองตายายซึ่งไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
เอาแต่พูดคุยกันสนุกสนาน
ยายถามตาว่า
"ที่รัก
เธอเอาเรื่องตลกๆ อย่างนี้มาจากไหน"
"ได้ยินมาจากชาวนาจมูกแดงที่กำลังพักผ่อนใต้ร่มไม้"
"เข้าใจละ"
ตากับยายพากัน
"ฮา ฮา "
" โฮ่ โฮ่"
หัวเราะดังลั่น