กาลครั้งหนึ่ง, นานมาแล้วในภูเขาลึก
ในหมู่บ้านนั้นมีคนอาศัยอยู่ ไม่มากนัก
มีชายตัดไม้คนหนึ่ง, อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน
แม้จะเป็นคนซื่อซุ่มซ่าม แต่ก็มี็จิตใจงดงามดั่งไยไหม
เขาดูแลเลี้ยงดูพ่อแม่เป็นอย่างดี
อาศัยอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
ชายตัดไม้คนนั้นเหมือนพ่อของเขามากราวกับฝาแฝด
“เอ้อ, ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ ใครเป็นลูกกันแน่ “
“ เมื่อก่อนนี้ก็แยกแยะโดยดูที่มวยผมคนที่เป็นพ่อ
คนที่ไว้ผมเปียนั้นเป็นลูก“
"แต่พอลูกชายแต่งงาน ก็ทำมวยผมเหมือนกัน
เลยดูไม่ออกเลย ว่าใครเป็นพ่อใครเป็นลูก"
ยิ่งถ้าเห็นเดินไปคู่กัน เห็นทั้งพ่อและลูก ยิ่งสับสนเข้าไปอีก
คนในหมู่บ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน
วันหนึ่ง พ่อของชายตัดไม้ก็เสียชีวิตลงกระทันหัน
ชายตัดไม้รู้สึกเศร้าใจมาก
ตื่นขึ้นมาคราวใดก็จะไปที่หลุมฝังศพแล้วก็ร้องไห้
อยู่จนตกกลางคืนแล้วก็เดินกลับบ้านอย่างระโหยโรยแรง
เวลาผ่านไปไม่นาน ภรรยาของเขาก็ได้พูดว่า
“ พี่จ๋า, หยุดร้องไห้ได้แล้ว ไปตลาดซื้ออะไรมากินเถอะ
อาหารที่เราเก็บไว้หมดลงแล้วค่ะ? “
“ ที่รัก, เข้าใจแล้ว “
ชายตัดไม้ จัดเตรียมไม้ หนึ่งมัด แล้วออกเดินทางไปตลาด
พอถึงตลาด ก็พบพ่อค้าเต็มไปหมด
ต่างก็เรียกคนให้เข้ามารวมกันอย่างโกลาหล
“ เอาล่ะ, มาดูมาชมกันได้เลย
ข้าไม่ได้มาทุกวัน, ไม่ได้มาทุกเดือน “
ชายตัดไม้คนนั้นก็เลยเบียดเสียดคนเข้าไปแวะชมดูสิ่งของต่างๆ
มากมายหลากหลายน่าทึ่งน่าสนใจ
ดูทางโน้นที ทางนี้ทีอย่างเพลิดเพลิน
ในตอนนั้นเขาก็เดินผ่านหน้าแผงขายของแผงหนึ่ง
แล้วก็มองเห็นใบหน้าของพ่อ, ซึ่งจากไปแล้วอยู่ในถ้วยใบหนึ่ง
ชายตัดไม้ งงกับภาพที่เห็น และมองดูด้วยความงุนงงนะซิ?
ชายตัดต้นไม้ตกใจมาก รีบก้มลงกราบไหว้ทันที
“ โอว์!, พ่อจ๋า นึกว่าพ่อตายจากไปแล้ว ที่แท้อยู่ที่นี่เอง? “
‘คนบ้านนอกที่ไม่รู้จักกระจกนี่เอง ได้การละ ฮะๆๆ ‘
คนแบกของขายกลั้นหัวเราะแล้วก็พูดว่า
“ เพราะท่านเป็นคนกตัญญู
สวรรค์จึงเมตตา ส่งพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วมาให้
ถ้าคนอื่นดูสวรรค์ก็จะโกรธมาก โปรดห่อไว้อย่างมิดชิดแล้วดูคนเดียวเถิด “
คนแบกของขายจึงได้ขายกระจกให้กับช่างตัดไม้ในราคาแพงมาก
เมื่อชายตัดไม้กลับเข้ามาถึงบ้านเขาจึงเอากระจกเก็บไว้ในห้องเพดานและห่อไว้อย่างมิดชิด
และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไปเขาก็จะแอบเข้าไปในห้องนั้นโดยที่ภรรยาไม่รุ้
“ พ่อ, เมื่อคืนหลับสบายหรือเปล่าครับ? “
ชายตัดไม้จะเอากระจกออกมา แล้วกราบบิดาที่อยู่ในกระจก
เขากราบพ่อของเขาทุกวันในตอนเช้า
“พ่อ นอนหลับให้สบายนะครับ”
พอตกตอนเย็นเขาก็กราบลาเข้านอน โดยปฏิบัติเช่นนี้ทุกวัน
อย่างไรก็ตามความลับไม่มีในโลก!
อยู่มาวันหนึ่ง, หลังจากชายตัดไม้ขึ้นเขาเพื่อตัดไม้
‘ไม่รู้ว่า พูดคุยกับใครได้ทุกวัน?
แปลกๆอย่างไรก็ไม่รู้ ‘
ภรรยาของชายตัดต้นไม้จึงได้เข้าค้นในห้องนอน
‘ ในห้องนอนไม่มีอะไรเลย...หรือว่าอยู่ในห้องใต้เพดานนะ? ‘
ภรรยาก็เลย เข้าไปในห้องบนเพดานแล้วก็ค้นหาทุกซอกทุกมุมในนั้น
ในที่สุดภรรยาก็พบกระจก
“ โอ้ว แม่เจ้า! “
พอภรรยามองดูกระจกก็ตกใจ
ทำไมมีหญิงสาวอยู่ในถาดสี่เหลี่ยม และผู้หญิงที่อยู่ในนั้นก็จ้องมองเธอด้วยเช่นกัน
“ ใครกันนี่? เธอเป็นใครกัน เข้ามาทำอะไรในบ้านของคนอื่น? “
ภรรยาตะโกนใส่ พร้อมกับยกกำปั้นโยกไปมา
“นี่เธอ, มาเจอกันหน่อยสิ“
ภรรยาชายตัดไม้ โมโหมาก
หญิงสาวคนนั้นก็ไม่นิ่งเฉยเหมือนกัน เธอยกกำปั้นขึ้นมาตอบโต้
ภรรยาช่างตัดไม้หน้าแดงโกรธจัดวิ่งออกมาข้างนอก
และรีบวิ่งไปหาแม่ของสามีในทันที
“ คุณแม่ค่ะ, แย่แล้ว แย่แล้ว, เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! “
“ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ? “
"เค้าซ่อนผู้หญิงไว้ในห้องใต้เพดาน นะซิค่ะ“
“ อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร? “
“ หนูเห็นด้วยตาของตัวเองเลยค่ะ,
ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูด้วยตนเองได้เลยค่ะ, ฮื่อๆ..”
คราวนี้แม่สามีก็เลยขึ้นไปในห้องบนเพดาน
แม่สามีก็เหมือนกันพอมองดูกระจกแล้วก็ตกใจมาก
เพราะว่ามีหญิงชราคนหนึ่งใบหน้าเต็มด้วยรอยเหี่ยวย่น
กำลังจ้องมองอยู่
“ นี่ยาย!
ยายเป็นใครเหรอถึงได้เข้ามาอยู่ในบ้านของคนอื่นได้อย่างไร, ฮึ? “
แม่สามีตะวาดด้วยเสียงอันดังพร้อมกับยกกำปั้นขึ้น
“ เฮ้อ, นี่ยาย ไม่น่าเชื่อเลย..”
นั่นสิ, ยายคนนั้นก็ยกกำปั้นขึ้นเช่นเดียวกับแม่ของคนตัดไม้
แม่ของคนตัดไม้ก็วิ่งตูมตามออกมาจากห้องบนเพดาน
และดูท่าทางโกรธยิ่งกว่าลูกสะใภ้เสียอีก แล้วก็วิ่งฮึดฮัดๆออกมา
“ นี่ลูก เจ้าบอกว่าเจ้าเห็นผู้หญิงสาวใช่ไหม? “
“ ใช่ค่ะ คุณแม่ ฉันพูดถูกใช่ไหม? “
“ ไม่ใช่ ฉันเห็นยายแก่คนหนึ่ง!
ผู้หญิงสาวคนนั้นมันเอาแม่ของมันมาด้วยแน่เลย
โธ่, ที่เค้าว่างูมันจะแว้งกัดเจ้าของ ไม่น่าเลย
ใครจะคิดว่า ไอ้เจ้าลูกคนนี้มันจะทำเรื่องแบบนี้ได้“
ในเวลานั้นชายตัดไม้ก็กลับมาถึงบ้านพอดี
“ พี่จ๋า ผู้หญิงที่ซ่อนอยู่ในห้องบนเพดานน่ะอะไรหรือ? “
“ แล้วยายที่อยู่ห้องนั้นน่ะคือใครหรือ อื่อ? “
ชายตัดต้นไม้ใจหายวาบ
‘อะไรล่ะนี่? ถ้าสวรรค์รู้....
ไม่ใช่, บอกแม่กับภรรยาก็คงไม่เป็นไรหรอกน่า‘
ชายตัดไม้ก็เลยตอบตามความจริงว่า
“ คนที่อยู่ในห้องนั้นคือพ่อ “
“ อย่าโกหกเลย! “
“ ตอนนี้แกกำลังโกหกแม่ที่แก่เฒ่าของแกอยู่ใช่มั้ย! “
แม่และภรรยาของเขาไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย
เสียงทะเลาะกันในบ้านของชายตัดไม้เริ่มได้ยินเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
คนในหมู่บ้านเริ่มแห่มาที่บ้านของเขา
“ มีเรื่องทะเลาะกันในบ้านของลูกกตัญญูได้อย่างไรกัน....”
“ ใครว่าหล่ะ? จุ๊ๆ “
ผู้คนทั้งหลายต่างก็ซุบซิบพูดกันไปต่างๆนาๆ
แต่ว่าไม่มีใครเลยที่จะออกมาไขปัญหาที่ถกเถียงกันอยู่
ก็ไม่มีใครเข้าไปห้ามเลยแม้แต่คนเดียว
ด้วยความเป็นคนที่อยู่แต่ในป่าในเขา
จึงไม่มีใครที่รู้จักกระจกเลยสักคน
ในที่สุดก็มีชายพเนจรคนหนึ่งเดินทางผ่านหมู่บ้านนั้น
ซึ่งชายพเนจรคนนั้นมีความรู้ในสิ่งต่างๆหลายอย่าง
ชายพเนจรถามด้วยหน้าตาสงสัย
” มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับ? “
คนในหมู่บ้านคนหนึ่งจึงเล่าเรื่องที่ทะเลาะกันซึ่งเกิดขึ้นในบ้านของชายตัดไม้คนนั้น
“ อ้อ, เรื่องราวเป็นอย่างนี้นี่เอง “
ชายพเนจรคนนั้นพยักหน้าเข้าใจแล้วก็ไปที่บ้านของชายตัดไม้คนนั้น
ชายพเนจรคนนั้นถามชายตัดต้นไม้นั้นว่า
“ นี่แน่ะ, ข้าขอพบพ่อของท่านได้หรือไม่? “
ชายตัดไม้คนนั้นจึงค่อยๆย่องแล้วก็ไปเอากระจกนั้น ออกมาข้างนอก
“ ฮ่าๆ, ฮ่าๆๆ...”
ชายพเนจรคนนั้นหัวเราะและหยิบกระจกนั้นขึ้นมา
“ อันนี้เรียกว่ากระจก, ซึ่งมันจะสะท้อนสิ่งที่อยู่ข้างหน้าให้เห็นตามความจริงทุกอย่าง “
“ นี่, ท่านกับพ่อหน้าตาเหมือนกันเลยใช่ไหม?
ดังนั้นในกระจกที่เห็นใบหน้าของท่านนั้นมันก็เลยเหมือนกับพ่อของท่าน “
ส่วนแม่ของชายตัดต้นไม้นั้นเอียงคอถามด้วยความสงสัย
ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงสาวกับยายแก่นั้นเป็นใครหรือ? “
“ ผู้หญิงสาวก็คือลูกสะใภ้ของท่าน ส่วนยายนั้นก็คือตัวของท่านเอง “
ดังนั้นคนในหมู่บ้านก็เลยหัวเราะกันสนั่น
แม่ชายตัดไม้, ภรรยา และตัวเขาเองต่างอับอาย
ใบหน้าแดงก่ำกันทั้งหมด