Эрт цагт уулын гүнд эвсэг дотно ах дүү хоёр амьдран суудаг байжээ.
Аав ээж нь талбай руугаа явахад хоёул өдөржин гэрээ хардаг байв.
"Бар ирж магадгүй, хаалгаа сайн түгжиж байгаарай!"
Аав ээж нь сайтар захин ажилдаа гарав.
Ах дүү хоёр хурдхан өрөөндөө орж хаалгаа сайн гэгч түгжив.
Тэгээд галын цогонд төмс болгож идэн
эвтэй найртай аав ээжээ хүлээж байв.
Хан!
Амтат төмсний үнэр уул даяар ханхийв.
Тэр үнэрийг үнэрлэсэн өлсгөлөн бар
хэдхэн харайгаад ах дүү хоёрын гэрт ирэв.
Бар хамраараа сартгануулан шиншлэв.
“Ээж аав хоёр хүрээд ирчихэв үү дээ?”
Хаалганы өмнөх бараан сүүдрийг харсан охин дүү нь
хаалгаа онгойлгох гэв.
“Байз, хүлээ!”
Ах нь охин дүүгээ болиулаад
хаалганы завсраар гадагшаа сэмхэн харав.
Гэнэт ахынх нь нүүр нь цонхийн цайв.
"Ба... ба... бар байна...”
Ах нь өрөөн доторхыг тойруулан харав.
“Барыг хөөгөөд явуулчихаар юм байхгүй юм байх даа?”
“Ахаа энэ дэрээр болохгүй юу?”
“Үгүй, наадах чинь биш өөр юм алга уу?”
“Энэ сүрлэн дээсээр хөдлөхгүй болтол нь хүлээд хаячих уу?”
Охин дүү нь өрөөний буланд байсан ороомог сүрлэн дээсийг гаргаж харуулав.
“Ахаа, зүү дэндүү жижигдэх үү?”
Охин дүү нь зүү утасны саваа гарган харуулахад
ах нь зүүг шүүрэн авав.
Тэгээд хаалганд наалдсан барыг
зүүгээр шигтгэн хатгаж гарав.
“Үгүй, энэ чинь юу вэ? Ёо ёо! Хорсож байна!”
Уур нь хүрсэн бар ийш тийш эргэн тойрноо ажиглав.
“Аахаан, тэр нүхээр оръё!
Өөдгүй амьтад, та нарыг бүгдийг нь барьж иднэ дээ!”
“Бар зуухны нүх рүү орчихлоо. Хурдан гарцгаая!”
Ах дүү хоёр сэмээрхэн гадагшаа зугтан гарав.
Барын сүүл гадаа үлдсэн байх бөгөөд
тэр зуухны дотогш мөлхсөөр оров.
Ах нь тэр даруй боодолтой сүрлэн дээр ус асгаад
зуух руугаа чигжин хийгээд гал асаав.
Норсон боодолтой сүрэл төд удалгүй шатаж, зуухаар нэг эхүүн утаа дүүрэв.
Ах дүү хоёр дахин өрөө лүүгээ гүйн орж хаалгаа түгжив.
“Хн хн, энэ юун үнэр вэ?
Ямар гашуун юм бэ? Амь авраарай!
Кх, кх, кх!"
“Арр, арр, арр, арр!”
Арвагнаж сарвагнан байж арай ядан зуухнаас гарч ирсэн бар
ихэд уурлав.
“Муу хар золигнууд, та нарыг бүгдийг нь барьж иднэ дээ.
Би гэрт чинь заавал орно доо. ”
Бар гэрийн гадуур эргэлдэж байснаа ухасхийн харайгаад дээр нь гарчихав.
“Арр, арр, арр, арр!”
Дээвэр дээр гарсан бар хойд талын том бахим савраараа
хуучин сүрлэн байшингийн дээврийг түг түг хийтэл цохив.
Тэр байшинг нураахыг оролдож байв.
“Түг, түг, түг, түг, түг, түг”
“Пүрр, парр!”
Тэгтэл ч дээвэр цоорч
барын хойд хөл буугаад ирэв.
Ах дүү хоёр айж ухаан мадаггүй гадагш гүйн гарав.
“Ёо! Ээ халцгай!”
Барын орилох дуунд охин дүү нь эг маггүй инээж байлаа.
“Ахаа, тэрийг хараа! Бар юм нүдэж байна.”
Дээвэрт их биеээрээ хавчигдсан бар
гарч ч орж ч чадахгүй гасалж байв.
Бас дээр нь газар асгарсан халуун төмсөнд хайрагдаад
хоёр хөлөө чөлөө завгүй хөдөлгөж байгаа нь
яг л юм нүдэж буталж буй мэт харагдав.
Барын нүдэх мэт хөдлөхийг харсан ах дүү хоёр
гал тогооны өрөө рүү гүйн очиж шуудайтай шар будаа авчрав.
Охин дүү нь шар будааг галын цог дээр хуурахад
ах нь барын хөлөн доор цацав.
Тэгэхэд бар хоёр хөл дээрээ дэвхцэн нүдэж байв.
“Тог, тог, тог!”
“Өөр нүдэх юм байгаа билүү?”
Ах дүү хоёр улаан буудай, арвай, хатсан халуун чинжүүгээ бүгдийг нь авчран
бар нүдүүрчнээр нүдүүлэв.
“Хөөх, бүгдийг нь нунтаглачихсан байна."
Ах дүү хоёр нунтагласан будаа чинжүүгээ харан баяртай нь аргагүй инээлдэв.
Харин өдөржин юм нүдсээр
хамаг хүчээ барсан бар яасан бол?